معلم زمان - دل نوشته های شخصی
آنچه نیاموختم از اوستاد -- سیلی ایام بمن یاد داد
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : علی حاجی رضایی
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما در خصوص مطالب :







آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

اگر دوزخ به زیر پوست داری               نسوزی گر علی را دوست داری

. . . .

اگر مهر علی در سینه ات نیست          بسوزی گر هزاران پوست داری

عبادت بی تولای علی هیچ                 نوای عشق بی نای علی هیچ

اگر عمر دو صد نوحت ببخشند           تمام عمر منهای علی هیچ

                      اگر دست علی دست خدا نیست

                    چرا دست دگر مشگل گشا نیست؟!!

على (ع) بود

تا صورت پیوند جهان بود، على بود                 تا نقش زمین بود و زمان بود، على بود

آن قلعه گشایى که در از قلعه خیبر                برکند به یک حمله و بگشود، على بود

آن گرد سر افراز، که اندر ره اسلام                  تا کار نشد راست، نیاسود، على بود

آن شیر دلاور، که براى طمع نفس                   برخوان جهان پنجه نیالود، على بود

این کفر نباشد، سخن کفر نه این است              تا هست على باشد و، تا بود، على بود

شاهى که ولى بود و وصى بود، على بود            سلطان سخا و کرم و جود، على بود

هم آدم و هم شیث و هم ادریس و هم الیاس      هم صالح پیغمبر و داود ، على بود

هم موسى و هم عیسى و هم خضر و هو ایوب    هم یوسف و هم یونس و هم هود، على بود

مسجود ملایک که شد آدم، ز على شد           آدم چو یکى قبله و مسجود، على بود

آن عارف سجاد، که خاک درش از قدر            بر کنگره عرش بیفزود ، على بود

هم اول و هم آخر و هم ظاهر و باطن               هم عابد و هم معبد و معبود، على بود  

«ان لحملک لحمى» بشنو تا که بدانى             آن یار که او نفس نبى بود، على بود

موسى و عصا و ید بیضا و نبوت                      در مصر به فرعون که بنمود، على بود

چندان که در آفاق نظر کردم و دیدم              از روى یقین در همه موجود، على بود

خاتم که در انگشت سلیمان نبى بود              آن نور خدایى که بر او بود، على بود

آن شاه سرفراز، که اندر شب معراج               با احمد مختار یکى بود، على بود

آن کاشف قرآن‏که‏خدا در همه قرآن              کردش صفت عصمت و بستود، على بود

-----------------------------------------------------------

                                          مولاى گل و آینه

در کشمکش خاک نیامیخت تنش را               از روح سرشتند گمانم بدنش را

دیوار ترک خورد و به پاى قدمش ریخت         کنعان گل، و، روم آینه و، چین ختنش را

دیوار نگو، این دهن حیرت کعبه است           و امانده چنین هلهله آمدنش را

مى‏آمد و زیر قدمش کعبه مى‏انداخت            تا عطر تبرک بزند پیرهنش را

طاووس بهشتى است که باید دو سه روزى      پر لاله ببیند چمن یا سمنش را

تنهایى از این بیش! که دیده است که دریا     در چاه بگرید غم تنها شدنش را؟

یا غربت از این بیش! که خورشید، شبانه       بر دوش کشد نیمه خاموش تنش را

مولاى گل و آینه حیف است ببیند               در سیطره شوم، کلاغان چمنش را





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 14 تیر 1388
علی حاجی رضایی
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic